این متن شعری است که به موضوعات عرفانی، فلسفی و انتقادی میپردازد. شاعر از نزول کلام از آسمان، عشق، ظلمت و روشنایی، و نقد دنیاپرستی سخن میگوید. همچنین، به مفاهیمی مانند عشق الهی، تکبر، و ناپایداری دنیا اشاره دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای مخاطبان کمسنوسال دشوار است. همچنین، برخی از اشارات انتقادی و نمادین ممکن است نیاز به تجربه و دانش بیشتری برای تحلیل داشته باشد.
غزل ۳۹۹۴ - اگر کلام نه از آسمان فرود آید
چرا به هر سخنی خامه در سجود آید ۱
ز اهل دل تو همین نقش دیده ای از دور
که روز روشن از آتش به چشم دود آید ۲
ظهور عشق ز ما خاکیان غریب مدان
کز ابرهای سیه برق در وجود آید ۳
فلک ز عهده این عقده های سردرگم
برون چگونه به یک ناخن کبود آید ۴
نکرد آتش مغرور سجده آدم
کجا به سوختن ما سرش فرود آید ۵
جهان سفله بهشتی است ژاژخایان را
به خاروخس چو سد شعله در سرود آید ۶
شدی دوتا وهمان می دوی پی دنیا
نشد رکوع ترا نوبت قعود آید ۷
به ناخنی که رساند به داغ من گردون
هزار دجله خون از دل حسود آید ۸
دل گشاده من صائب آرمیده بود
درین خرابه اگر آسمان فرود آید ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.