غزل ۳۹۸۷ - دل رمیده ما بال وپرنمی خواهد

دل رمیده ما بال وپرنمی خواهد
ز خود برون شده برگ سفر نمی خواهد ۱

دل از ضعیف نوازی نمی توان برگشت
و گرنه سوخته ما شرر نمی خواهد ۲

چه حاجت است به مشاطه زلف مشکین را
شب وصال نسیم سحر نمی خواهد ۳

به نامرادی خود واگذار عاشق را
که تلخکامی دریا شکر نمی خواهد ۴

ز ناتمامی حسن است احتیاج لباس
میان نازک موران کمر نمی خواهد ۵

ز کاهلی تو مقید به رهنما شده ای
و گرنه رفتن دل راهبر نمی خواهد ۶

شبی به روز کند چون جرس به ناله خود
ز آه وناله دل ما اثر نمی خواهد ۷

چنان مباش که بردوش خاک باشی بار
که باغبان شجر بی ثمر نمی خواهد ۸

خوشم که حسن ترا درنیافته است تمام
ترا کسی که ز من بیشتر نمی خواهد ۹

ازان مرا سفر بیخودی خوش آمده است
که زاد وراحله وهمسفر نمی خواهد ۱۰

مخواه کم ز کریمان کز ابر نیسانی
دهان خشک صدف جز گهر نمی خواهد ۱۱

شکست خاطر احباب کی روا دارد
مروتی که به دشمن ظفر نمی خواهد ۱۲

خوشا کسی که ز هنگامه جهان صائب
بغیر داغ چراغ دگر نمی خواهد ۱۳