این شعر از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر شراب، خواب، و طبیعت، به بیان احساسات عاشقانه، رنجهای عشقی، و تأملات فلسفی میپردازد. شاعر از مفاهیمی مانند شراب، خواب، عشق، شرم، و تقدیر سخن میگوید و با زبانی نمادین، حالات درونی خود را توصیف میکند.
متن دارای مفاهیم نمادین و عرفانی است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کهن فارسی دارد. همچنین، برخی از اشارات مانند شراب و عشق ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم یا نیاز به توضیح داشته باشد.
غزل ۳۹۸۴ - خوش آن زمان که در آیی ز در شراب آلود
ز خواب نازگران همچو چشم خواب آلود ۱
چوشیشه خشک بود آب خضر در کامش
کسی که بوسه گرفت از لب شراب آلود ۲
فغان که شرم محبت امان نداد مرا
که دیده آب دهم زان رخ حجاب آلود ۳
ز بخت خفته مکن شکوه در طریقت عشق
که بخت خفته در اینجاست چشم خواب آلود ۴
مگر در آینه جام عکس خود را دید
که رنگ عارض ساقی است آفتاب آلود ۵
هزار خانه رساند به آب در یک دم
رخی که از عرق شرم شد گلاب آلود ۶
شراب صرف بود زهر ناتوانان را
خوشم که لطف نکویان بود عتاب آلود ۷
به گریه کوش که از داغ می نگردد پاک
به هیچ آب دگر دامن شراب آلود ۸
ز خار وخس نفس برق بیشتر سوزد
به هیچ جا نرسد در سفر شتاب آلود ۹
بشوی از دل صائب غبار غم زان پیش
که آب لعل تو از خط شود تراب آلود ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.