غزل ۳۹۸۴ - خوش آن زمان که در آیی ز در شراب آلود

خوش آن زمان که در آیی ز در شراب آلود
ز خواب نازگران همچو چشم خواب آلود ۱

چوشیشه خشک بود آب خضر در کامش
کسی که بوسه گرفت از لب شراب آلود ۲

فغان که شرم محبت امان نداد مرا
که دیده آب دهم زان رخ حجاب آلود ۳

ز بخت خفته مکن شکوه در طریقت عشق
که بخت خفته در اینجاست چشم خواب آلود ۴

مگر در آینه جام عکس خود را دید
که رنگ عارض ساقی است آفتاب آلود ۵

هزار خانه رساند به آب در یک دم
رخی که از عرق شرم شد گلاب آلود ۶

شراب صرف بود زهر ناتوانان را
خوشم که لطف نکویان بود عتاب آلود ۷

به گریه کوش که از داغ می نگردد پاک
به هیچ آب دگر دامن شراب آلود ۸

ز خار وخس نفس برق بیشتر سوزد
به هیچ جا نرسد در سفر شتاب آلود ۹

بشوی از دل صائب غبار غم زان پیش
که آب لعل تو از خط شود تراب آلود ۱۰