غزل ۳۹۸۲ - اسیر عشق تو دلتنگ از الم نشود

اسیر عشق تو دلتنگ از الم نشود
حجاب خنده این کبک کوه غم نشود ۱

کجا به درهم ودینار می شود معمور
به درد وداغ تو هر دل که محتشم نشود ۲

ز حرف مردم عالم کشیده دار انگشت
که زود عمر تو کوتاه چون قلم نشود ۳

کراست زهره تواند به گرد ما گردید
اگر کبوتر ما دور از حرم نشود ۴

به زیر بار ستم روزگار خم سازد
ز بار طاعت حق قامتی که خم نشود ۵

به سنگ کم نکند التفات مرد تمام
خداپرست مقید به یک صنم نشود ۶

که رو نهاد به هستی که از پشیمانی
نفس گسسته به معموره عدم نشود ۷

ز انقلاب توان برد جان به همواری
که آب آینه هرگز زیاد وکم نشود ۸

شود ز گردگنه پاک سینه ای صائب
که غافل از نفس پاک صبحدم نشود ۹