این متن شعری است که با استفاده از تصاویر و استعارههای مختلف، مفاهیم اخلاقی و انسانی مانند عدالت، مهربانی، پرهیز از ظلم و حفظ آبرو را بیان میکند. شاعر از طبیعت و عناصر مختلف آن برای انتقال پیامهای خود استفاده کرده است.
متن دارای مفاهیم عمیق اخلاقی و استعارههای پیچیده است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی بیشتری نیاز دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند ظلم، آبرو و عدالت ممکن است برای کودکان کمسنوسال قابل درک نباشد.
غزل ۳۹۴۴ - سپهر نیک وبد از یکدگر جدا نکند
تمیز گندم و جواز هم آسیا نکند ۱
ز آه وناله افتادگان ملاحظه کن
که تیر مردم بی دست وپا خطا نکند ۲
به لقمه دشمن خونخوار مهربان نشود
به استخوان سگ دیوانه اکتفا نکند ۳
مرا به سیل سبکسیر رشک می آید
که تا محیط اقامت به هیچ جا نکند ۴
ازان ز دیده وران سرفراز شد نرگس
که چشم دارد و ره قطع بی عصا نکند ۵
ز آبروچه گهرها که در گره بندد
دهان بسته صدف گر به ابرو وا نکند ۶
به هیچ بستر نرمی نمی نهم پهلو
که نی به ناخن من یاد بوریا نکند ۷
چها نمی کشم از پاک طینتی صائب
خوش آن که آینه خویش را جلا نکند ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.