این متن شعری است که در آن شاعر از زیباییها، عشق، وصف معشوق، و مفاهیم عرفانی مانند فنا و بقا سخن میگوید. شاعر از چشمهای زیبا، عشق سوزان، و مفاهیم عالی مانند دولت و شفا صحبت میکند. همچنین، به مفاهیم فلسفی مانند گردش چرخ و فنا در عشق اشاره میکند.
متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از زبان شعری و استعارههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه دارد.
غزل ۲۹۸۵ - مه طلعتی و شهره قبایی بدیدهیی
خوبیّ و آتشیّ و بَلایی بِدیدهیی ۱
چَشمی که مَست تَر کُند از صد هزار میْ
چَشمی لَطیف تَر زِ صَبایی بِدیدهیی ۲
دولت شِفاست مَر همه را، وَزْ هوایِ او
دولت پِیاَش دَوان کِه شِفایی بِدیدهیی؟ ۳
سایهیْ هُماست فِتْنهٔ شاهان و این هُما
جویایِ شاه، تا که هُمایی بِدیدهیی ۴
ای چَرخ راست گو که دَرین گَردش آنچُنان
خورشیدرو و ماه لِقایی بِدیدهیی؟ ۵
ای دل فَنا شُدی تو دَرین عشق، یا مَگَر
در عینِ این فَنا تو بَقایی بِدیدهیی ۶
هر گِریه خنده جویَد و امروز خندهها
با چَشمِ لابه گَر که بُکایی بِدیدهیی؟ ۷
جان را وَباست هَجْرِ تو سوزانِ آن لَطَف
مُهْلِک تَر از فِراقْ وَبایی بِدیدهیی؟ ۸
تو خاکِ آن جَفا شُدهیی وین گِزاف نیست
در زیرِ این جَفا، تو وَفایی بِدیدهیی ۹
شاهی شنیدهیی چو خداوندْ شَمسِ دین؟
تبریز مِثلِ شاه، تو جایی بِدیدهیی؟ ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.