غزل ۳۸۵۷ - مرا که سایه خم سایه کمر باشد

مرا که سایه خم سایه کمر باشد
چه احتیاج به سرسایه دگر باشد ۱

عطای دوست بود بی دریغ بخش ارنه
سری کجاست که لایق به دردسرباشد ۲

زسیل حادثه از جا روند بیجگران
کمند وحدت ما موجه خطر باشد ۳

همیشه عشق زتردامنان در آزارست
بلای چشم بود هیزمی که تر باشد ۴

مرا از آن سفر بیخودی خوش آمده است
که بی نیاز ز تمهید همسفر باشد ۵

شراب تلخ به اندازه خورکه خون در رگ
زاعتدال چو بگذشت نیشتر باشد ۶

کنم درست کدامین شکسته خود را
مرا که دست ودل از هم شکسته تر باشد ۷

به قبض وبسط مرا صائب اختیاری نیست
گشاد و بست من از عالم دگر باشد ۸