این متن شعری است که به موضوعاتی مانند درد و رنج، عشق، صبر و استقامت، و فلسفه زندگی میپردازد. شاعر از دلهای رنجدیده، عاشقان صبور و طبیعت به عنوان نمادهایی برای بیان احساسات عمیق استفاده میکند. همچنین، اشارههایی به تقدیر و ناپایداری زندگی دارد.
مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی موجود در متن ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات به درد و رنج نیاز به بلوغ فکری برای درک بهتر دارد.
غزل ۳۸۵۶ - خوشا دلی که دراودرد را گذر باشد
خوشا سری که سزاوار دردسر باشد ۱
شرربه آتش وشبنم به بوستان برگشت
دل رمیده ما چند در سفر باشد ۲
بساز با جگر تشنه چون شدی مجنون
که آب دانه زنجیر از جگر باشد ۳
زجدوجهد گذر کن که در طریق فنا
حجاب اول پروانه بال وپر باشد ۴
زنقش بادبه دست است موج دریا را
صدف زساده دلی مخزن گهر باشد ۵
نصیب چرب زبانان شود حلاوت عمر
همیشه صحبت بادام با شکر باشد ۶
غم زمانه به بی حاصلان ندارد کار
زنند سنگ به نخلی که بارور باشد ۷
کجا زسنگ ملامت غمین شوم صائب
مرا که تیشه به سر سایه کمر باشد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.