این شعر از حسرت، عشق، ناامیدی و رنجهای عاطفی سخن میگوید. شاعر از درد دوری، ناکامیهای عشقی و تلاشهای بیثمر مینالد و با استفاده از استعارههای زیبا مانند فرهاد، گل، دریا و مور، احساسات خود را بیان میکند. در نهایت، او به پذیرش شرایط و مدارا با زندگی میرسد.
مفاهیم عمیق عاطفی و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از استعارهها و اشارات تاریخی (مانند فرهاد) نیاز به دانش ادبی و فرهنگی دارد که معمولاً در سنین بالاتر کسب میشود.
غزل ۳۸۳۳ - ز آه کام دو عالم مرا مهیا شد
ازین کلید دو صد در به روی من وا شد ۱
شکست از می روشن خمار من ساقی
عجب بلای سیاهی مرا ز سر وا شد! ۲
فغان من ز دل سخت یار گشت بلند
ز کوه، ناله فرهاد اگر دوبالا شد ۳
شد از قلمرو رخسار، زلف روگردان
غبار لشکر خط تا ز دور پیدا شد ۴
که می تواند ازان رو دلیر گل چیدن؟
که حلقه حلقه خط تو چشم بینا شد ۵
درین زمان که کسی دل نمی دهد به سخن
ترحم است بر آن طوطیی که گویا شد ۶
ز حسن عاقبت آن روز ناامید شدم
که حرص پیر ز قد دوتا دوبالا شد ۷
به آن رسیده که چون مور پر برون آرم
ز دوری تو دلم بس که ناشکیبا شد ۸
چه سود ازین که گهر گشت قطره ام، داغم
کز این تعین ناقص جدا ز دریا شد ۹
همان به چشم عزیزان چو خار ناسازم
اگرچه زندگیم صرف در مدارا شد ۱۰
نبود جوهر من کم ز کوهکن صائب
ز کار دست من از حسن کارفرما شد ۱۱
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.