این شعر از صائب تبریزی بیانگر احساسات عمیق شاعر درباره ناکامیها، حسرتها و دوری از آرزوهاست. او از آزادی مجردان مانند مسیح سخن میگوید و اشاره میکند که رسیدن به مقامات عالی بدون تلاش و زهد واقعی ممکن نیست. همچنین، شاعر به اهمیت همنشینی با دوستان و ارزش وقت گذاشتن برای آنها اشاره میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی موجود در شعر ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند ناکامی و حسرت نیاز به تجربه و بلوغ فکری دارد.
غزل ۳۸۳۲ - به گرد گریه من ابر درفشان نرسد
به آه حسرت من برق خوش عنان نرسد ۱
مجردان چو مسیح از علایق آزادند
کمند رشته مریم به آسمان نرسد ۲
مرا ز خرمن گردون چه چشمداشت بود؟
که برگ کاه به چشمم ز کهکشان نرسد ۳
به زهد خشک به معراج قرب نتوان رفت
که کس به عالم بالا به نردبان نرسد ۴
ز سطحیان مطلب غور نکته های دقیق
هما به چاشنی مغز استخوان نرسد ۵
گشایش از دم پیران بود جوانان را
به خاکبوس هدف تیر بی کمان نرسد ۶
به خواری وطن از عیش غربتم قانع
که هیچ گل به خس و خار آشیان نرسد ۷
کمند آه ستمدیدگان عنان تاب است
نمی شود به سر چاه، کاروان نرسد ۸
حضور همنفسان مغتنم شمر صائب
که لذتی به ملاقات دوستان نرسد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.