غزل ۲۹۷۴ - آن دم که دل کند سوی دلبر اشارتی

آن دَم که دل کُند سویِ دِلْبَر اشارتی
زان سَر رَسَد به بی‌سَر و باسَر اشارتی ۱

زان رنگ اشارتی که به روزِ اَلَست بود
کآمَد به جانِ مومن و کافَر اشارتی ۲

زیرا که قَهْر و لُطف، کَزان بَحْر دَررَسید
بر سنگ اشارتی‌ست و به گوهر اشارتی ۳

بر سنگ اشارتی است که بر حالِ خویشْ باش
بر گوهر است هر دَمِ دیگر اشارتی ۴

بر سنگ کرده نَقْشی و آن نَقْش بَنْد او است
هر لحظه‌یی سویِ نَقْش، زِ آزَر اشارتی ۵

چون در گُهَر رَسید اشارت، گُداخت او
اَحْسَنْت، آفرین، چه مُنَوَّر اشارتی ۶

بعد از گُداز کرد گُهَر صد هزار جوش
چون می‌رَسید از تَفِ آذر اشارتی ۷

جوشید و بَحْر گشت و جهانْ در جهان گرفت
چون آمَدَش زِ ایزدِ اَکْبَر اشارتی ۸

ما را اشارتی‌ست زِ تبریز و شَمسِ دین
چون تشنه را زِ چَشمهٔ کوثَر اشارتی ۹