این متن به زیبایی به مفهوم اشارات الهی و تأثیر آن بر موجودات مختلف، از سنگ تا گوهر و انسان، میپردازد. اشارههای الهی باعث دگرگونی و تحول در اشیاء و موجودات میشود، از جمله ذوب شدن گوهر و تبدیل آن به دریا. همچنین، متن به نقش شمس تبریزی و تأثیر معنوی او اشاره میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۲۹۷۴ - آن دم که دل کند سوی دلبر اشارتی
زان سَر رَسَد به بیسَر و باسَر اشارتی ۱
زان رنگ اشارتی که به روزِ اَلَست بود
کآمَد به جانِ مومن و کافَر اشارتی ۲
زیرا که قَهْر و لُطف، کَزان بَحْر دَررَسید
بر سنگ اشارتیست و به گوهر اشارتی ۳
بر سنگ اشارتی است که بر حالِ خویشْ باش
بر گوهر است هر دَمِ دیگر اشارتی ۴
بر سنگ کرده نَقْشی و آن نَقْش بَنْد او است
هر لحظهیی سویِ نَقْش، زِ آزَر اشارتی ۵
چون در گُهَر رَسید اشارت، گُداخت او
اَحْسَنْت، آفرین، چه مُنَوَّر اشارتی ۶
بعد از گُداز کرد گُهَر صد هزار جوش
چون میرَسید از تَفِ آذر اشارتی ۷
جوشید و بَحْر گشت و جهانْ در جهان گرفت
چون آمَدَش زِ ایزدِ اَکْبَر اشارتی ۸
ما را اشارتیست زِ تبریز و شَمسِ دین
چون تشنه را زِ چَشمهٔ کوثَر اشارتی ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.