خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری است که در آن شاعر به زیبایی و جمال معشوق خود اشاره می‌کند و از عشق و علاقه‌ی خود به او سخن می‌گوید. شاعر از نقش‌های زیبا و حلقه‌های زلف معشوق به عنوان نمادهایی از عشق و جذابیت یاد می‌کند و در نهایت به شمس‌الدین تبریزی اشاره می‌کند که گویی از او الهام گرفته است.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعاره‌ها و نمادهای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربه‌ی ادبی دارد.
غزل ۲۹۷۳ - ای از جمال حسن تو عالم نشانه‌یی
ای از جَمالِ حُسنِ تو عالَم نشانه‌یی
مَقصودْ حُسنِ توست و دِگَرها بَهانه‌یی ۱
نَقّاش را اگر زِ جَمالِ تو قبله نیست
مَقصودِ او چه بود زِ نَقْشیّ و خانه‌یی؟ ۲
ای صد هزار شمعْ نِشَسته بِدین امید
گِردِ تَنورِ عشقِ تو، بَهرِ زَبانه‌یی ۳
ای حَلقه‌هایِ زُلْفِ خوشَت، طوقِ حَلْقِ ما
سازید مُرغِ روحْ دَران حَلقه لانه‌یی ۴
گویی میانِ مَجْلِسِ آن شاه، کِی رَسَم؟
نی آن کَرانه دارد و نی این میانه‌یی ۵
این دادِ کیست؟ مَفْخَرِ تبریز، شَمسِ دین
زان دولتی که داد درختی زِ دانه‌یی ۶
مَقصودْ حُسنِ توست و دِگَرها بَهانه‌یی ۱
نَقّاش را اگر زِ جَمالِ تو قبله نیست
مَقصودِ او چه بود زِ نَقْشیّ و خانه‌یی؟ ۲
ای صد هزار شمعْ نِشَسته بِدین امید
گِردِ تَنورِ عشقِ تو، بَهرِ زَبانه‌یی ۳
ای حَلقه‌هایِ زُلْفِ خوشَت، طوقِ حَلْقِ ما
سازید مُرغِ روحْ دَران حَلقه لانه‌یی ۴
گویی میانِ مَجْلِسِ آن شاه، کِی رَسَم؟
نی آن کَرانه دارد و نی این میانه‌یی ۵
این دادِ کیست؟ مَفْخَرِ تبریز، شَمسِ دین
زان دولتی که داد درختی زِ دانه‌یی ۶
این گوهر را بشنوید
خوانش
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۹۷۲ - ای آن که مر مرا تو به از جان و دیده‌یی
گوهر بعدی:غزل ۲۹۷۴ - آن دم که دل کند سوی دلبر اشارتی
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
