این متن شعری است که از مضامینی مانند عشق، ناامیدی، جستجو، و آزادی سخن میگوید. شاعر از باده و گلگونرنگ آن یاد میکند و به تلخی یار تندخو اشاره دارد. همچنین، از امید و جستجو، یکرنگی و آیینههای دو رو، و طوقهای گردن شیطان صحبت میشود. در پایان، شاعر از لالهزار شهادت و آزادی سخن میگوید.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اجتماعی است که درک آن برای نوجوانان و بزرگسالان مناسبتر است. همچنین، برخی از مضامین مانند ناامیدی و آزادی ممکن است برای کودکان قابل درک نباشد.
غزل ۳۷۳۶ - خوشم به باده گلگون که رنگ او دارد
رگی ز تلخی آن یار تندخو دارد ۱
سر بریده شبنم به آفتاب رسید
همان امید مرا گرم جستجو دارد ۲
چگونه جلوه کند آفتاب یکرنگی؟
درین زمانه که آیینه پشت و رو دارد ۳
همین نه گردن شیطان ز کبر دارد طوق
به هر که بنگری این طوق در گلو دارد ۴
ز بوی یاسمن یأس مغز من تازه است
گل امید ندانسته ام چو بو دارد ۵
ز لاله زار شهادت قدم برون مگذار
بغیر تیغ که آبی دگر به جو دارد؟ ۶
مجوی سر خط آزادی از فلک صائب
که خود ز کاهکشان طوق در گلو دارد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.