غزل ۳۷۳۵ - ز خود گسسته چه پروای آن و این دارد؟

ز خود گسسته چه پروای آن و این دارد؟
به خود رسیده چه حاجت به همنشین دارد؟ ۱

ز آسیای فلک بار برده ام بیرون
مرا چگونه تواند فلک غمین دارد؟ ۲

امید هست به پروانه نجات رسد
چو شمع هرکه نفسهای آتشین دارد ۳

عجب که بر دل مجروح ما گذاری دست
که آستین تو از زلف بیش چین دارد ۴

ازان زمان که مرا بر گرفته ای از خاک
هنوز سایه من ناز بر زمین دارد ۵

به خرمنی نرسد برق فتنه را آسیب
که حصن عافیت از دست خوشه چین دارد ۶

ز نوش قسمت زنبور نیست غیر از نیش
ازین چه سود که صد خانه انگبین دارد؟ ۷

برای پاکی دامان ما بهار از گل
هزار پنجه خونین در آستین دارد ۸

به آب خضر کند تلخ زندگانی را
ز خط عقیق تو زهری که در نگین دارد ۹

ز شرم عارض او آفتاب عالمتاب
به هر طرف که رود چشم بر زمین دارد ۱۰

تمنعی که به فقر از غنا رسد این است
که شرم فقر دلش را ز غم حزین دارد ۱۱

به خوردن جگرش در لباس، دندانی است
گهر به ظاهر اگر رشته را سمین دارد ۱۲

یکی است نقش چپ و راست در نگین صائب
کجا خبر دل حیران ز کفر و دین دارد؟ ۱۳