این متن شعری از صائب تبریزی است که مضامینی مانند عشق، صبر، تقدیر، حکمت و نیکنامی را در بر می‌گیرد. شاعر از ارزش گذشت و قدردانی از کسانی که عیوب ما را می‌بینند سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که نباید از از دست دادن چیزهای کوچک ناراحت شد، زیرا تقدیر چیزهای بهتری را جایگزین می‌کند. همچنین، به اهمیت عشق و تأثیر آن بر دل اشاره می‌کند و از حکمت و بزرگی کسی می‌گوید که مانند سایه ابر بر خاک حرکت می‌کند و کسی را نمی‌آزارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آن‌ها به بلوغ فکری و تجربه زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از عبارات ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر پیچیده باشد.
غزل ۳۷۰۹ - کسی که عیب ترا پیش چشم بنگارد
ببوس دیده او را که بر تو حق دارد ۱
ز فوت مطلب جزئی مشو غمین که فلک
ستاره می برد و آفتاب می آرد ۲
به دست غم نشود مبتلا گریبانش
کسی که دامن شب را ز دست نگذارد ۳
به جای خون ز رگ و ریشه اش برآرد دود
به دست درد، دلی را که عشق بفشارد ۴
کسی است صاحب خرمن درین تماشاگاه
که غیر اشک دگر دانه ای نمی کارد ۵
بزرگ اوست که بر خاک همچو سایه ابر
چنان رود که دل مور را نیازارد ۶
میان اهل سخن گفتگوی اوست تمام
که هیچ طایفه را بی نصیب نگذارد ۷
تو برخلاف بدان تخم نیکنامی کار
که هرکس آن درود از جهان که می کارد ۸
چو دور عقده گشایی به من رسد صائب
به ناخن مه نو چرخ پشت سر خارد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
