این شعر عاشقانه و عرفانی از حافظ، با استفاده از تصاویر زیبا و استعارههای غنی، به موضوعاتی مانند عشق، شراب، طبیعت، و فلسفه زندگی میپردازد. شاعر از زبان شکوه و عشق سخن میگوید و از مفاهیمی مانند جنون، غبار خاطر، و چرخ نیلگون برای بیان احساسات خود استفاده میکند.
متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و واژگان ادبی بالا نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۳۷۰۸ - زبان شکوه ما لعل یار می بندد
لب پیاله دهان خمار می بندد ۱
ز جوش باده خم از جای خویشتن نرود
جنون چه طرف ازین خاکسار می بندد؟ ۲
غبار خاطر من آنقدر گران خیزست
که ره به جلوه سیل بهار می بندد ۳
به من عداوت این چرخ نیلگون غلط است
کدام آینه طرف از غبار می بندد؟ ۴
به این امید که در دامن تو آویزد
نسیم پیرهن از مصر بار می بندد ۵
اگر نه روی تو آیینه را دهد پرداز
دگر که آب درین جویبار می بندد؟ ۶
کلید آه ترا جوهری اگر باشد
که بر رخ تو در این حصار می بندد؟ ۷
به دست، کار جهان را تمام نتوان کرد
جهان ازوست که همت به کار می بندد ۸
جواب آن غزل بلبل نشابورست
که رنگ لاله و گل برقرار می بندد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.