غزل ۳۷۰۲ - دل رمیده ملول از سفر نمی گردد

دل رمیده ملول از سفر نمی گردد
فتاد هرکه به این راه بر نمی گردد ۱

شده است خشک چنان چشم من ز بیدردی
که از نظاره خورشید تر نمی گردد ۲

مشو به سنگدلی غره ای کمان ابرو
که تیر آه من از سنگ بر نمی گردد ۳

دل از عقیق لب او چگونه بردارم؟
که تشنه سیر ز آب گهر نمی گردد ۴

زمین ساده دلیهاست سخت دامنگیر
ز آبگینه من نقش بر نمی گردد ۵

نمی شوند بزرگان ز پاس خود غافل
که تیغ کوه جدا از کمر نمی گردد ۶

سراب تشنه لبان را نمی کند سیراب
که حرص جاه کم از سیم و زر نمی گردد ۷

ز زور آب شناور نمی شود عاجز
ز باده ساقی ما بیخبر نمی گردد ۸

بغیر خون جگر باده ای درین دوران
نصیب صائب خونین جگر نمی گردد ۹