این متن شعری است که به موضوعات معنوی، اخلاقی و عرفانی میپردازد. در آن از مفاهیمی مانند نماز، عبادت، حقیقت، خودشناسی، و ارزشهای اخلاقی سخن گفته شده است. شاعر با استفاده از استعارهها و تشبیههای زیبا، پیامهای عمیقی را درباره زندگی و رابطه انسان با خداوند بیان میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای سنین پایینتر ممکن است دشوار باشد. همچنین، برخی از استعارهها و تشبیهها نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارند تا به درستی درک شوند.
غزل ۳۷۰۰ - ملال در دل بی مدعا نمی گردد
ز گرد، آب گهر بی صفا نمی گردد ۱
هیشه اول وقت است حق پرستان را
نماز وقت شناسان قضا نمی گردد ۲
کسی که سر به ته بال خویشتن دزدید
رهین منت بال هما نمی گردد ۳
نبست تیغ شهادت دهان زخم مرا
که تشنه سیر ز آب بقا نمی گردد ۴
اگرچه لنگر پرواز چشم گردد کاه
حریف جاذبه کهربا نمی گردد ۵
به دیگران چه خیال است آشنا گردد
رمیده ای که به خود آشنا نمی گردد ۶
چو چوب خشک سزاوار سوختن باشد
قدی که بهر عبادت دوتا نمی گردد ۷
برهنه گو نشود منفعل ز پرده دری
به چشم آینه آب از حیا نمی گردد ۸
سخن چو نیست بجا، گفتنش بود آسان
که هیچ تیر هوایی خطا نمی گردد ۹
دلی که راه به آن زلف می برد صائب
به هیچ سلسله ای آشنا نمی گردد ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.