این شعر با استفاده از تصاویر و استعارههای غنی، احساسات عمیق غم و اندوه را بیان میکند. شاعر از عناصر طبیعت مانند لاله، آتش، هاله، سنگ و شمع برای توصیف گریه و سوگواری استفاده میکند. همچنین، احساسات شخصی مانند رشک، تهیدستی و ماتم را به تصویر میکشد.
متن دارای مفاهیم عمیق عاطفی و استعارههای پیچیده است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهی احساسی بیشتری دارد. همچنین، برخی از مضامین مانند غم و ماتم ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین باشد.
غزل ۳۶۴۶ - لاله از رشک رخت خون جگر می گرید
آتش از گرمی خوی تو شرر می گرید ۱
حلقه زد تا خط شبرنگ به گرد رخ او
هاله چون حلقه ماتم به قمر می گرید ۲
سنگ را گریه به جان سختی فرهاد آید
آن نه چشمه است که در کوه و کمر می گرید ۳
بر تهیدستی خود پیش در سیرابش
سر به دامان صدف مانده گهر می گرید ۴
نیستم شمع که یکرنگ بود گریه من
هر سر مو به تنم رنگ دگر می گرید ۵
دیده گریه شناسی اگرت در سر هست
شمع بسیار به درد و به اثر می گرید ۶
بنمایید به جز آینه و آب، کسی
که به دنبال سرم روز سفر می گرید ۷
بر سر سوختگان گریه گرمی سر کن
شمع در ماتم پروانه شرر می گرید ۸
شرمت آید که بری ابر بهاری را نام
گر ببینی تو که صائب چه قدر می گرید ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.