این شعر از صائب تبریزی، شاعر بزرگ سبک هندی، سروده شده است. مضامین اصلی آن شامل صبر در برابر غم، امیدواری، تواضع، گذشت زمان و فنا، و ارزشهای اخلاقی مانند خاکساری و روشندلی است. شاعر از مخاطب میخواهد که در برابر سختیها صبور باشد، به آینده امیدوار بماند و ارزشهای انسانی را حفظ کند.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و واژگان ادبی سطح بالا نیاز به دانش زبانی و تجربه زندگی بیشتری دارد.
غزل ۳۶۴۵ - درد می را به من خاک نشین بگذارید
از پی خیر بنایی به زمین بگذارید ۱
نقش امید در آیینه نماید خود را
هرکجا پای نهد یار، جبین بگذارید ۲
قفل غمهای جهان را بود از صبر کلید
دست چون غنچه به دلهای غمین بگذارید ۳
روز والاگهران می شود از نام سیاه
دامن نام ز کف همچو نگین بگذارید ۴
نور از آینه بر خاک سکندر بارد
اثری گر بگذارید چنین بگذارید ۵
خاکساری است نگهدار دل روشن را
پاس این گنج گهر را به زمین بگذارید ۶
ما به شور از شکرستان جهان خرسندیم
این نمک را به جگرهای حزین بگذارید ۷
لاغری دیده بد را زره داودی است
فربهی را به گهرهای سمین بگذارید ۸
پیش سیلاب گرانسنگ فنا چون صائب
سد آهن ز سخنهای متین بگذارید ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.