این شعر از صائب تبریزی، بیانگر احساسات شاعر درباره عشق، دلسوزی، و ناپایداری دنیاست. شاعر از بیوفایی و بیتوجهی دیگران شکایت دارد و به مفاهیمی مانند اسارت، دشمنی، و گذر زمان اشاره میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و اجتماعی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات مانند ناپایداری روابط و دشمنی نیاز به تجربه و درک بیشتری دارد.
غزل ۳۶۲۴ - سرخوش از صحبت ارباب هوس می آید
شعله طور ز دلسوزی خس می آید ۱
ناکسی بین که سر از صحبت من می پیچد
سر زلفی که به دست همه کس می آید ۲
ای گل شوخ که در شیشه گلابت کردند
هیچ یادت ز اسیران قفس می آید؟ ۳
روی گردان نشود صافدل از دشمن خویش
آخر آیینه به بالین نفس می آید ۴
صائب از گردش چرخ است فغان دل ما
می رود محمل و آواز جرس می آید ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.