غزل ۳۶۱۴ - دل ما سلطنت فقر به سامان ندهد

دل ما سلطنت فقر به سامان ندهد
ده ویرانه ما باج به سلطان ندهد ۱

در ریاضی که دل سوخته من باشد
باغبان آب به گلهای گلستان ندهد ۲

نشود رتبه خردان به بزرگان معلوم
مور را مسند اگر دست سلیمان ندهد ۳

هرکه را دل سیه از منت احسان شده است
جگر تشنه به سرچشمه حیوان ندهد ۴

رهنوردی که به منزل نظرش افتاده است
خار را فرصت گیرایی دامان ندهد ۵

طمع رزق ز افلاک ز کوته نظری است
دست در کاسه خود سفله به مهمان ندهد ۶

جان فداساز که صیاد درین قربانگاه
تا بود جان، به کسی دیده حیران ندهد ۷

دل آزاده درین باغ ندارد صائب
هرکه چون گل سر خود با لب خندان ندهد ۸