این شعر از صائب تبریزی، شاعر ایرانی، بیانگر احساسات عمیق و متناقضی مانند عشق، رنج، و جستجوی معنا در زندگی است. شاعر از تلخیها و شیرینیهای زندگی سخن میگوید و به مفاهیمی مانند مرگ، عشق، و فلسفه وجودی انسان میپردازد.
مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی موجود در شعر ممکن است برای مخاطبان زیر 16 سال دشوار باشد. همچنین، برخی از اشارات به رنج و مرگ نیاز به درک بالاتری از زندگی دارد.
غزل ۳۵۹۷ - باده کو تا به من آن تلخ زبان رام شود؟
تلخی می نمک تلخی بادام شود ۱
بوسه در ذائقه اش باده لب شیرین است
تلخکامی که بدآموز به دشنام شود ۲
رهنوردان ترا مرگ نگیرد دامن
بر شهید تو کفن جامه احرام شود ۳
لب جام از هوس بوسه دهن غنچه کند
چون ز می صفحه رخسار تو گلفام شود ۴
موج گرداب نیم، گردش پرگار نیم
تا به کی نقطه آغاز من انجام شود؟ ۵
شوق دریاکش و در شیشه کم ظرف فلک
آنقدر خون جگر نیست که یک جام شود ۶
تا در آن زلف توان رفت سراسر صائب
دل رم کرده چه افتاده به من رام شود؟ ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.