این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که از تشبیهات و استعارههای زیبا برای بیان احساسات عمیق عشق، امید، رنج و آرامش استفاده میکند. شاعر از عناصری مانند آب، خورشید، درخت شمشاد، دریا و مهتاب برای انتقال مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی بهره میبرد.
متن دارای مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۳۵۸۱ - جگر تشنه محال است که سیراب شود
گر عقیق لب او در دهنم آب شود ۱
چه غم از تابش خورشید قیامت دارد؟
هرکه در سایه شمشاد تو در خواب شود ۲
تخم امید برومند نگردد ز بهار
سبز وقتی شود این دانه که دل آب شود ۳
هرکه یک چند درین دایره بر خود پیچد
در کف بحر بقا خاتم گرداب شود ۴
زخم اغیار به صد کان نمک بی نمک است
داغ ما نیست نمکسود ز مهتاب شود ۵
عشق آخر به دل غمزده می پردازد
بحر روشنگر آیینه سیلاب شود ۶
خار در پیرهن بیخبران گل گردد
مژه در دیده بیدرد رگ خواب شود ۷
طوطی از پرتو آیینه شود حرف شناس
سخن آن روز شود سبز که دل آب شود ۸
از دم گرم تو صائب که زوالش مرساد!
دل اگر بیضه فولاد بود آب شود ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.