این متن شعری است که از عناصر طبیعت مانند گل، بلبل، غنچه و صبح برای بیان احساسات و مفاهیم عرفانی و فلسفی استفاده میکند. شاعر با بهرهگیری از این تصاویر، به موضوعاتی مانند آرامش، تغافل، توکل و حیرت میپردازد.
متن دارای مفاهیم عرفانی و فلسفی است که درک آنها ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و زبان ادبی بالا، این متن را بیشتر مناسب سنین نوجوانی به بالا میکند.
غزل ۳۵۸۰ - رفت در خلوت مینا گل و بلبل آسود
بلبل از ناله فرو بست لب و گل آسود ۱
شعله گرمی هنگامه گلزار نشست
غنچه شد شهرت گل، دیده بلبل آسود ۲
دم شمشیر تغافل همه را با من بود
من چو رفتم ز میان، تیغ تغافل آسود ۳
پرتو صبح بناگوش گران بود بر او
چون گل روی تو در سایه سنبل آسود؟ ۴
چون به زیر فلک از تفرقه ایمن باشم؟
نتوان فصل بهاران به تو پل آسود ۵
چشم جادو گرش آن روز که آمد به سخن
در دل چه دل جادوگر بابل آسود ۶
توسنی نیست توکل که سکندر بخورد
هرکه بسپرد عنان را به توکل آسود ۷
با چنان شوخی طبعی که به گل خنده زدی
در دل خاک چسان طالب آمل آسود؟ ۸
حیرتی دارم ازان شبنم غافل صائب
که به دور رخ او بر ورق گل آسود ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
ابیات چهار به بعد پر از غلط و ناهمخوانی هست اصلاح کنید