غزل ۲۹۴۸ - ای کرده رو چو سرکه، چه گردد ار بخندی؟

ای کرده رو چو سِرکه، چه گَردد اَرْ بِخَندی؟
وَاللَّهْ زِ سِرکه رویی، تو هیچ بَرنَبَندی ۱

تَلْخی سِتان، شِکَر دِهْ، سیلی بِنوش و سَر دِهْ
خندان بِمیر چون گُل، گَر زان که اَرْجُمندی ۲

چون مو شُده‌‌‌ست آن مَهْ، در خنده است و قَهْقَه
چِتْ کَم شود که گَه گَه، از خویِ ماه رَندی ۳

بِشْکُفته است شوره، تو غوره‌‌یی و غوره
آخِر تو جان نداری، تا چند مُسْتْمَندی؟ ۴

با کانِ غَم نشینی، شادی چگونه بینی؟
از موش و موش خانه، کِی یافت کَس بُلندی؟ ۵

بالایِ چَرخِ نیلی، یابَند جِبْرَئیلی
وَزْ خاکِ پایِ پاکان، یابَند بی‌گَزَندی ۶

زان رنگِ روی و سیما، اسرارِ توست پیدا
کَنْدَر کدام کویی؟ چه یار می‌پَسَندی؟ ۷

چون چَشم می‌گُشایَد، در چَشمْ می‌نِمایَد
گَر زان که ریشِ گاوی، وَرْ شیرِ هوشْمَندی ۸

قارونْ مِثالِ دَلْوی، در قَعْرِ چَهْ فروشُد
عیسی به بامِ گَردون، بِنْمود خوش کَمَنْدی ۹

گَر دَلْو سَر بَرآرَد، جُز آبِ چَهْ ندارد
پاره شود، بِپوسَد، در ظُلْمَت و نَژَندی ۱۰

ای لولیانِ لالا بالا پَریده بالا
وارَسته زین هَیولا، فارغ زِ چون و چندی ۱۱