این متن به ناپایداری لذتهای دنیوی و تفاوت بین ظاهر و باطن زندگی میپردازد. شاعر اشاره میکند که ثروتمندان با وجود ظاهر آراسته، دغدغههای دیگری دارند، در حالی که فقرا با وجود محرومیتها، آزادیهایی دارند. همچنین به ناپایداری نعمتها و تغییر روزگار اشاره شده است.
محتوا شامل مفاهیم عمیق فلسفی و اجتماعی است که درک آنها نیاز به تجربه و بلوغ فکری دارد. همچنین استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای خوانندگان جوان دشوار باشد.
غزل ۳۵۱۳ - عشرت روی زمین بی سر و پایان دارند
دخل بی خرج اگر هست گدایان دارند ۱
فارغند از غم دستار و سرانجام لباس
چه حضورست که خورشید قبایان دارند ۲
گرچه چون غنچه نورسته به ظاهر گرهند
در سراپرده دل عقده گشایان دارند ۳
چهره نعمت الوان دو سه روزی سرخ است
دامن عیش ابد لقمه ربایان دارند ۴
سرو از کشمکش باد خزان آزادست
بی کلاهان چه غم از فوطه ربایان دارند؟ ۵
بر سر گنج به خون جگر افطار کنند
این چه فقرست که این خواجه نمایان دارند ۶
روزگاری است که ارباب تنعم صائب
چشم رغبت به لب نان گدایان دارند ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.