این متن شعری است که به زیباییهای ظاهری و باطنی افراد اشاره دارد و از استعارههای مختلف مانند سرو، غنچه، فانوس، و آب حیات برای توصیف ویژگیهای آنها استفاده میکند. همچنین، به ارزشهای درونی مانند ایمان، نیرنگناپذیری، و بخشندگی عمر ابدی اشاره میکند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و اخلاقی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۳۵۱۲ - همه از تاب کمر در خم ایمان دارند
چه خرام است که این سرو نژادان دارند ۱
چون به نیرنگ دل از موی شکافان نبرند؟
صد زبان در دهن این غنچه دهانان دارند ۲
شعله ای هست ز خونگرمی باطن همه را
همچو فانوس چراغی ته دامان دارند ۳
بوسه شان چاشنی عمر ابد می بخشد
آب حیوان همه در چاه زنخدان دارند ۴
خرمن کهنه گل چند توان داد به باد؟
خرمن آن است که این مور میانان دارند ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.