این متن شعری عرفانی است که به تحول و دگرگونی درونی انسان اشاره دارد. شاعر از تغییرات روحی و معنوی سخن میگوید و به مخاطب توصیه میکند که از قید و بندهای دنیوی رها شود و به سمت حقیقت و معنویت حرکت کند. او از مفاهیمی مانند رهایی، خودشناسی، و رسیدن به کمال معنوی صحبت میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن نیاز به بلوغ فکری و تجربه زندگی دارد. همچنین، برخی از عبارات ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده و نامفهوم باشد.
غزل ۲۹۴۶ - دی عهد و توبه کردی، امروز درشکستی
دی بَحْرِ تَلْخ بودی، امروز گوهرسْتی ۱
دی بایَزید بودی، وَنْدَر مَزید بودی
وِامْروز در خرابی، دُردی فروش و مَستی ۲
دُردی بِنوش ای جان بِسْکُل زِ هوش ای جان
اَزْرَق مَپوش ای جان تا که صَنَم پَرَستی ۳
امروز بَس خَرابی، هم جامِ آفتابی
نی کَدخدایِ ماهی، نی شوهرِ مَهَستی ۴
اَفْزونی از مَساکن، بیرونی از مَعادن
آن نیستی، وَلیکِن، هستی چُنان که هستی ۵
یک گوشه بَسته بودی، زان گوشه خسته بودی
آن بَسته را گُشودی، رَستی تمام، رَستی ۶
حیوانْ سَوار نَبْوَد، جُز بَهرِ کار نَبْوَد
حیوان نهیی تو حَیّی، جَستی زِ کار، جَستی ۷
تو پیکِ آسْمانی چون ماهْ کِی توانی
تا تو سوار پایی، تا تو به دستْ شَستی ۸
خامُش مَدِه نشانی، گر چه زِ هر بَیانی
شُد مَرهَمِ جهانی، هر خستهیی که خَستی ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.