این شعر به موضوعاتی مانند عشق، رنج، طلب، و رحمت الهی میپردازد. شاعر از درد عشق، سختیهای راه، و ارزش طلب سخن میگوید و به مفاهیمی مانند رحمت الهی، صبر، و تقدیر اشاره دارد. همچنین، از تشبیهات زیبایی مانند دریا، صدف، و گوهر استفاده شده است.
مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه در این شعر ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از اشارات فلسفی و انتزاعی نیاز به تجربه و بلوغ فکری دارد.
غزل ۳۴۳۴ - چند جان سختی ما سنگ ره ما باشد؟
صدف ما گره خاطر دریا باشد ۱
رحمت آن نیست که طاعت نکند عصیان را
سیل یک لحظه غبار دل دریا باشد ۲
نیستم عقل که مردود نظرها باشم
درد عشقم که مرا در همه دل جا باشد ۳
طالب گوهر عشقی، دل روشن به کف آر
لگن شمع تجلی ید بیضا باشد ۴
اشک عشاق، نظر بسته به دامان آید
طفل این قوم گریزان ز تماشا باشد ۵
هر که با دختر رز دست در آغوش کند
می خورم خونش، اگر پنبه مینا باشد ۶
عجبی نیست که رفتار فراموش کند
عرق از بس به رخش محو تماشا باشد ۷
هر که را درد طلب نیست غم رزق خورد
رزق ما در قدم آبله پا باشد ۸
دل صائب نکشد ناز ترشرویی بحر
روزی این صدف از عالم بالا باشد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.