این متن شعری است که از عشق، درد، رنج و اسرار نهفته در دل سخن میگوید. شاعر از دل بیتاب، خشکی رگها، اسرار پنهان و دردهای درونی میگوید و از ناامیدی و تنهایی نیز یاد میکند. در عین حال، اشاراتی به زیباییها و جوشوخروش زندگی نیز دارد.
متن دارای مفاهیم عمیق عاطفی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، برخی از تصاویر مانند 'رگ ز خشکی' و 'دل پر آبله' ممکن است برای سنین پایین مناسب نباشد.
غزل ۳۳۰۲ - سخنی کز دل بیتاب بود پردارد
نامه شوق چه حاجت به کبوتر دارد؟ ۱
پوست بر پیکر من قلعه آهن شده است
رگ ز خشکی به تنم جلوه نشتر دارد ۲
خبر از گوهر اسرار ندارد غواص
این محیط از نفس سوخته عنبر دارد ۳
خانه از بحر جدا ساخت به یک قطره آب
دل پر آبله ای بحر ز گوهر دارد ۴
تخم چون سوخت، پریشان نکند دهقانش
دل سودازده جمعیت دیگر دارد ۵
گوش تا گوش زمین پر ز گرانباران است
هیچ کس نیست که باری ز دلی دارد ۶
از خط افسرده نشد گرمی هنگامه حسن
جوش دریا چه غم از خامی عنبر دارد؟ ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.