غزل ۳۳۰۱ - شوق من سرکشی از زلف معنبر دارد

شوق من سرکشی از زلف معنبر دارد
آتشم بال و پر از دامن محشر دارد ۱

سخن سرد چه تأثیر کند در دل گرم؟
جوش دریا چه غم از خامی عنبر دارد؟ ۲

خوان خورشید ز سرپوش بود مستغنی
سر آزاده ما ننگ ز افسر دارد ۳

عیب خود را چه خیال است نپوشد نادان؟
کل محال است کلاه از سر خود بردارد ۴

تار سبحه است ز دل هر سر مو زان خم زلف
گره افزون خورد آن رشته که گوهر دارد ۵

نیست ممکن شود آسوده، دل از لرزیدن
شانه تا راه در آن زلف معنبر دارد ۶

بس که سیراب بود تیغ تو، در هر زخمی
بر جگر سوختگان منت کوثر دارد ۷

چشم خورشید ز رخسار تو می آرد آب
نسخه از روی تو آیینه چسان بردارد؟ ۸

صائب از بس که جگر سوز بود مضمونش
خطر از نامه من بال سمندر دارد ۹