خلاصه و رده‌بندی سنی
16+
این متن شعری است که در آن شاعر به مخاطب خود می‌گوید که هر کجا بروی، چه در آب و چه در آتش، به سوی معشوق خود می‌روی و این راه را با شور و اشتیاق و مستی عشق طی می‌کنی. شاعر اشاره می‌کند که مخاطب در پی عشق و سودای یار است و این سفر معنوی را با ذوق و شوق ادامه می‌دهد.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوان‌تر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و مفاهیم پیچیده‌تر شعر کلاسیک فارسی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۲۹۲۶ - گر در آب و گر در آتش می‌روی
گَر در آب و گَر در آتش می‌رَوی
آن نمی‌دانم، بُرو، خَوش می‌رَوی ۱
در رُخَت پیداست وَاللَّهْ رنگِ او
رو، که سویِ یارِ مَهْ وش می‌رَوی ۲
نَقْش‌ها را پُشتِ و پایی می‌زَنی
سویِ نَقْشِ نامُنَقَّش می‌رَوی ۳
ذوقِ جان‌ها می‌زَنَد بر جانِ تو
مَست و دست انداز و سَرکَش می‌رَوی ۴
در پِیِ تو می‌دَوَد اِقْبال، رو
گَر به عَرش و گَر به مَفْرَش می‌رَوی ۵
آن کِه در سَر داری، از سودایِ یار
چه عَجَب گَر تو مُشَوَّش می‌رَوی؟ ۶
شَهْ صَلاحُ الدّین بَرآ زین شش جِهَت
گر چه ظاهر اَنْدَرین شش می‌رَوی ۷
آن نمی‌دانم، بُرو، خَوش می‌رَوی ۱
در رُخَت پیداست وَاللَّهْ رنگِ او
رو، که سویِ یارِ مَهْ وش می‌رَوی ۲
نَقْش‌ها را پُشتِ و پایی می‌زَنی
سویِ نَقْشِ نامُنَقَّش می‌رَوی ۳
ذوقِ جان‌ها می‌زَنَد بر جانِ تو
مَست و دست انداز و سَرکَش می‌رَوی ۴
در پِیِ تو می‌دَوَد اِقْبال، رو
گَر به عَرش و گَر به مَفْرَش می‌رَوی ۵
آن کِه در سَر داری، از سودایِ یار
چه عَجَب گَر تو مُشَوَّش می‌رَوی؟ ۶
شَهْ صَلاحُ الدّین بَرآ زین شش جِهَت
گر چه ظاهر اَنْدَرین شش می‌رَوی ۷
این گوهر را بشنوید
متاسفانه در حال حاضر خوانشی برای این گوهر وجود ندارد. شما می توانید از سایر کاربران بخواهید که این گوهر را بخوانند.
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.
گوهر قبلی:غزل ۲۹۲۵ - ای دلی کز گلشکر پرورده‌یی
گوهر بعدی:غزل ۲۹۲۷ - ز کجا آمده‌یی، می‌دانی؟
نظرها و حاشیه ها
شما نخستین حاشیه را بنویسید.
