این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که از مضامین عشق، جدایی، امید، و جستجوی معنا استفاده میکند. شاعر از احساسات عمیق، درد فراق، و امید به وصال سخن میگوید و با استفاده از استعارههای زیبا مانند دریا، گوهر، و خاکستر، مفاهیم عمیق عرفانی و انسانی را بیان میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و احساسی است که درک آن ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد. همچنین، برخی از استعارهها و مفاهیم نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارند.
غزل ۳۱۴۳ - به عنوانی از ان لب خط جان پرور برون آمد
که بیتابانه آه از سینه کوثر برون آمد ۱
زبی پروایی چشم سیه مست، از غبار خط
به روی پادشاه حسن او لشکر برون آمد ۲
مگر دست دعای ما، رقیبان را فنا سازد
که شمشیر تغافل سخت بیجوهر برون آمد ۳
زحرمان من از وصل تو غواصی خبر دارد
که از دریای گوهر خیز، بی گوهر برون آمد ۴
گلی کز جستجویش می زدم بر هر دو عالم را
به اندک کاوشی از زیر بال و پر برون آمد ۵
مباش از تیره بختی دلگران گر بینشی داری
که اخگر شسته رو از زیر خاکستر برون آمد ۶
وطن هر چند دلگیرست بر غربت شرف دارد
دلش سوراخ شد تا از وطن گوهر برون آمد ۷
نیفتی تا به دام عشق هرگز باورت ناید
که بال مور ما از جذبه شکر برون آمد ۸
از ان از گوشه میخانه صائب برنمی آید
که آنجا می توان از خود به یک ساغر برون آمد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.