این متن شعری است که به توصیف یک روز شاد و پر از موسیقی، شراب، و عشق میپردازد. شاعر از عناصر طبیعت و ستارگان برای بیان حالات خود استفاده میکند و به زیبایی و شیرینی زندگی اشاره میکند. در نهایت، شاعر از بیان بیشتر خودداری میکند زیرا معتقد است که هر سخن، سخن دیگری را به دنبال میآورد.
این متن شامل مفاهیم عمیق عشق و زیباییهای زندگی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، اشاره به شراب و مستی ممکن است برای سنین پایینتر مناسب نباشد.
غزل ۲۹۰۹ - هست امروز آنچه میباید، بلی
هست نُقل و بادهٔ بیحَدّ، بلی ۱
هست ای ساقیِّ خوب از بامْداد
کانِ شیرینی بِنامیزَد، بلی ۲
آفتاب امروز گشتهست از پِگاه
ساقیِ صد زُهره و فَرقَد، بلی ۳
شُد عُطارِد مَست و اِشْکَسته قَلَم
لوحْ شُست از هَوَّز و اَبْجَد، بلی ۴
مُطربِ ناهید بَربَط مینَواخت
هر چه میگفت آن چُنان آمد، بلی ۵
دفترِ عشقَش چو بَرخوانَد خِرَد
پُرشِکَر گَردد دلِ کاغذ، بلی ۶
گشت حاصِل آرزویِ دل، نَعَم
گشت هر سَعْدی کُنون اَسْعَد، بلی ۷
چون که سُلطانِ مَلاحَت داد داد
دادْ بِسْتانیم از هر دَد، بلی ۸
بس کُنم کین قِصّهیی بیمُنْتَهاست
کَزْ سُخَن دیگر سُخَن زاید، بلی ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.