این متن شعری عاشقانه و عرفانی است که با استفاده از تصاویر زیبا و استعارههای غنی، احساسات عمیق عاشقانه و درد فراق را بیان میکند. شاعر از عناصری مانند زلف پریشان، لعل آبدار، خط سبز، و شمع برای توصیف معشوق و حالات خود استفاده کرده است. همچنین، اشاراتی به مفاهیم عرفانی مانند آب حیوان و شهیدان نیز دیده میشود.
این متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و عرفانی است که درک آنها به بلوغ فکری و تجربهی بیشتری نیاز دارد. همچنین، استفاده از استعارهها و تشبیههای پیچیده ممکن است برای مخاطبان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۳۰۷۸ - رگ جانها به هم پیوسته شد زلف پریشان شد
لطافتهای عالم گرد شد سیب زنخدان شد ۱
خط سبزی برون آورد لعل آبدار او
که از غیرت سیه عالم به چشم آب حیوان شد ۲
در آن تنگ دهن زان عقد دندان حیرتی دارم
که چون در نقطه موهوم این سی پاره پنهان شد؟ ۳
همان لب تشنه خون است تیغ آبدار او
اگرچه از شهیدانش زمین کان بدخشان شد ۴
مگر آمد به عزم صید بیرون نی سوار من؟
که بر شیر ژیان انگشت زنهاری نیستان شد ۵
همان پروانه بیتاب را در پرده می سوزد
زخط رخسار او هر چند شمع زیر دامان شد ۶
مگر از خود برون رفتن به فریادم رسد صائب
که بر شور جنون من بیابان تنگ میدان شد ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.