این شعر از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر طبیعی مانند گل، شبنم و شمع، به بیان مفاهیم عرفانی و اجتماعی میپردازد. شاعر از وحدت در عشق الهی، دوری از دنیای پراکنده، و ارزش عزلت و خلوت سخن میگوید. همچنین، به تأثیر سخنان تلخ و شیرین بر زندگی انسان اشاره میکند.
مفاهیم عمیق عرفانی و اجتماعی موجود در شعر نیاز به درک و تجربهی بیشتری دارد که معمولاً در سنین نوجوانی به بعد قابل درک است. همچنین، استفاده از استعارهها و نمادهای پیچیده ممکن است برای خوانندگان جوانتر دشوار باشد.
غزل ۳۰۶۵ - زروی لاله رنگت آب رونق از چمنها شد
گل بی خار در عهد تو خار پیرهنها شد ۱
اگر شام غریبان نسخه از زلف تو بردارد
همه صاحبدلان آواره خواهند از وطنها شد ۲
ندارد راه کثرت در حریم وحدت یوسف
حجاب دیده کوتاه بینان پیرهنها شد ۳
دل بی آرزو را دامن پاک از هوا گیرد
زروشن گوهری گستاخ شبنم در چمنها شد ۴
قدم بیرون منه تا ممکن است از گوشه عزلت
که عمر شمع صرف اشک و آه از انجمنها شد ۵
گوارا باد صحبتها به نقد وقت نشناسان
که ما را کنج عزلت خوشتر از کنج دهنها شد ۶
چو دام زیر خاک آید به چشم خلق هر سطری
زبس گرد کسادی پرده روی سخنها شد ۷
ز زهر تلخکامی سبز شد بال و پرم صائب
که چون طوطی مرا گفتار نقل انجمنها شد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.