این شعر از صائب تبریزی بیانگر احساسات شاعر درباره ناقص بودن دین، کفر، عشق و رنجهای عاشقانه است. شاعر از عناصری مانند سبحه، زنار، آتش، مار، زلف، گلزار، شمع، طومار، آیینه و لاله استفاده کرده تا احساسات عمیق خود را به تصویر بکشد. همچنین، او از ظرافتهای ادبی و استعارههای پیچیده برای بیان مفاهیم عرفانی و عاشقانه بهره میبرد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهٔ خوانشی دارد. همچنین، برخی از استعارهها و مفاهیم مانند کفر و رنجهای عاشقانه ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده یا سنگین باشد.
غزل ۳۰۳۴ - ز دین ناقصم از سبحه استغفار برخیزد
ز ننگ کفر من مو بر تن زنار برخیزد ۱
بگیر از آتش سوزنده تعلیم سبکروحی
که با آن سرکشی در پیش پای خار برخیزد ۲
به خود چون مار میپیچم ز رشک زلف، کی باشد
که این ابر سیه زان دامن گلزار برخیزد؟ ۳
اگر وصف سر زلف تو در طومار بنویسم
چو شمع کشته دودم از سر طومار برخیزد ۴
چنین کافتادم از طاق دل نشو و نما، مشکل
که مو از پیکرم چون کاه از دیوار برخیزد ۵
عبث صیقل عرق می ریزد از بهر جلای من
عجب دارم که از آیینه ام زنگار برخیزد ۶
پی طرف کلاهش لاله دارد نعل در آتش
ز خواب ناز گل از شوق آن دستار برخیزد ۷
ز طرز تازه صائب داغ داری نکتهسنجان را
عجب دارم کز آمل چون تو خوشگفتار برخیزد ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.