این متن به ستایش دیوانگی و جنون به عنوان راهی برای رهایی از رنجها و محدودیتهای عقل میپردازد. شاعر دیوانگی را به عنوان ابزاری برای رسیدن به شادی، آزادی و عشق الهی توصیف میکند و از کسانی که در این مسیر گام میگذارند، تمجید میکند. همچنین، به نقش دیوانگی در شکستن قید و بندهای عقل و رسیدن به حقیقت اشاره میشود.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و مفاهیم خاص عرفانی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد.
غزل ۲۸۹۵ - چارهیی کو بهتر از دیوانگی؟
بِسْکُلَد صد لَنْگَر از دیوانگی ۱
ای بَسا کافَر شُده از عقلِ خویش
هیچ دیدی کافَر از دیوانگی؟ ۲
رنجْ فَربه شُد، بُرو دیوانه شو
رنجْ گَردد لاغَر از دیوانگی ۳
در خَراباتی که مَجنونان رَوَند
زود بِسْتان ساغَر از دیوانگی ۴
اَهْ چه مَحْرومَند و چه بیبَهرهاند
کیْقُباد و سَنْجَر از دیوانگی ۵
شاد و مَنصورند و بَسْ بادولتند
فارِسانِ لشکَر از دیوانگی ۶
بَررَوی بر آسْمان، هَمچون مسیح
گَر تو را باشد پَر از دیوانگی ۷
شَمسِ تبریزی برایِ عشقِ تو
بَرگُشادم صد دَر از دیوانگی ۸
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.