این شعر عرفانی و عاشقانه از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر پررمز و راز و استعارههای زیبا، به موضوعاتی مانند عشق، عرفان، امید و رستاخیز میپردازد. شاعر از عناصری مانند طاووس، کوثر، گل، بلبل، و میخواران برای بیان مفاهیم عمیق استفاده کرده است.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و استعارههای پیچیده است که درک آنها به بلوغ فکری و آشنایی با ادبیات کلاسیک فارسی نیاز دارد. همچنین، برخی از مفاهیم مانند میخواری و عشق ممکن است برای سنین پایینتر نامناسب باشد.
غزل ۲۸۹۰ - تو چون نوخط شوی طاوس جنت پر برون آرد
تو چون بر هم زنی لب، بال و پر کوثر برون آرد ۱
نباشد سرمه توفیق در هر گوشه چشمی
کجا زاهد سر از خط لب ساغر برون آرد؟ ۲
اگر رخسار چون گل را به بالین آشنا سازی
چو بلبل غنچه تصویر بال و پر برون آرد ۳
اگر ساقی زمستی یک نفس از پای بنشیند
زجذب شوق میخواران صراحی پر برون آرد؟ ۴
به نشتر کوچه بندی می کنی رگ را، نمی ترسی
که هر یک قطره خونم زصد جا سر برون آرد ۵
گر این یک مشت خاکستر که دل گویند، نگدازم
به زور تشنگی آب از دل گوهر برون آرد ۶
نمی دانند مردم آفتابی هست در عالم
خدا آیینه ما را زخاکستر برون آرد ۷
شهید می چو از خاک لحد سرمست برخیزد
به جای نامه برگ تاک در محشر برون آرد ۸
که را داریم ما غیر ظفرخان در جهان صائب؟
نهال آرزوی ما در اینجا پر برون آرد ۹
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.