این شعر عاشقانه و پراحساس، از قدرت عشق و گرمای نگاه معشوق سخن میگوید که چگونه میتواند عناصر مختلف طبیعت و احساسات را به جوش آورد. همچنین، به تأثیر عشق و گرمای آن بر جانهای افسرده و سرد اشاره دارد و از افسردگی و سردی زمانه شکایت میکند.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و فلسفی است که درک آن برای سنین پایینتر دشوار بوده و نیاز به بلوغ فکری و احساسی دارد. همچنین، برخی از اشارات و استعارههای بهکار رفته ممکن است برای مخاطبان جوانتر نامفهوم باشد.
غزل ۲۸۸۹ - خط مشکین او سودای عنبر را به جوش آرد
نگاه گرم او خون سمندر را به جوش آرد ۱
به جوش آورد خون صبح را روی چو خورشیدش
چو طفلی کز محبت شیر مادر را به جوش آرد ۲
به اندک روی گرمی بوالهوس بیتاب می گردد
شراری می تواند سایه پرور را به جوش می آرد ۳
نوای عشقبازان گرمیی در چاشنی دارد
که طوطی در نی افسرده، شکر را به جوش آرد ۴
چه سازد دامن دشت جنون با گرم جولانی
که از نقش قدم صحرای محشر را به جوش آرد ۵
زحرف آشنایی، پاک گوهر می رود از جا
نسیمی سینه دریای اخضر را به جوش آرد ۶
ندارد عالم پرشور، دستی بر دل قانع
که ممکن نیست دریا آب گوهر را به جوش آرد ۷
شود افسرده خون در پیکرش از سردی عالم
اگر نه شعله فطرت سخنور را به جوش آرد ۸
سفر کن از وطن گر سینه پرجوش می خواهی
که جوش بحر هیهات است عنبر را به جوش آرد ۹
چنان افسردگی شد عام صائب در زمان ما
که شیر گرم نتوانست شکر را به جوش آرد ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.