این متن شعری عاشقانه و غمگین است که از تشبیهات و استعارههای زیبا برای توصیف درد عشق و رنجهای عاشق استفاده میکند. شاعر از موی سفید، اشک، سنگ نااهلان و دیگر تصاویر برای بیان احساسات خود بهره برده است.
متن دارای مفاهیم عمیق عاشقانه و غمگین است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۲۷۷۲ - زلف او موی سفید نافه را در خون کشید
شاخ سنبل را زگلشن موکشان بیرون کشید ۱
رتبه من در سیه بختی بلند افتاده است
کوکب من نیل بر رخساره گردون کشید ۲
تا به چشم خویش دید اشک سبکسیر مرا
از خجالت موج پا در دامن جیحون کشید ۳
سنگ نااهلان درستی در سراپایم نهشت
وقت مجنون خوش که پا در دامن هامون کشید ۴
روغن بادام می خواهد ز چشم آهوان
خویش را در دامن صحرا ازان مجنون کشید ۵
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.