این متن شعری است که از مفاهیمی مانند عشق، رنج، صبر و قناعت سخن میگوید. شاعر از تاریکیهای زندگی و نیاز به نور امید میگوید و اشاره میکند که عشق با تمام سختیهایش ارزش تحمل دارد. همچنین، از تلاشهای بیثمر و تغییر شرایط زندگی خود صحبت میکند.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن به بلوغ فکری و تجربهی زندگی نیاز دارد. همچنین، برخی از مضامین مانند رنج و ناامیدی ممکن است برای مخاطبان جوانتر سنگین باشد.
غزل ۲۷۷۱ - روز روشن می کند چون لاله می دل را سیاه
در شب تاریک باید باده روشن کشید ۱
بر نیامد از زبردستان کسی با آسمان
گوش تا گوش این کمان را آه گرم من کشید ۲
پیش ازین می ریختم در ریگ روغن را چو آب
این زمان از ریگ می باید مرا روغن کشید ۳
از قناعت بیش شد منت پذیریهای من
باید از هر دانه اکنون ناز صد خرمن کشید ۴
از ملامت ترک نتوان کرد شغل عشق را
پا به زخم خار نتوان صائب از گلشن کشید ۵
تا ازین ویرانه آن خورشید رو دامن کشید
آه میل آتشین در دیده روزن کشید ۶
در دل سخت تو را هم نیست، ورنه جذب من
بارها آتش زسنگ و آب از آهن کشید ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.