این شعر عاشقانه و عرفانی از صائب تبریزی، با استفاده از تصاویر زیبا و استعارههای عمیق، به موضوعاتی مانند عشق، نیستی، رنج و زیبایی میپردازد. شاعر با بیان احساسات خود، از جدایی، فقر و ناامیدی نیز سخن میگوید.
این شعر دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که درک آنها نیاز به بلوغ فکری و تجربهی زندگی دارد. همچنین، برخی از تصاویر و استعارهها ممکن است برای مخاطبان جوانتر پیچیده باشد.
غزل ۲۷۶۶ - تا خط مشکین لب لعل ترا در بر کشید
موج بیتابی الف بر سینه کوثر کشید ۱
زنگ هستی از دل ما برد ذوق نیستی
عود ما آخر دم خوش در دل مجمر کشید ۲
این که گرد ماه تابان می نماید هاله نیست
ماه از شرم جمال او سپر بر سر کشید ۳
تنگدستی مرگ را در کام شیرین می کند
بید از بی حاصلی بر خویشتن خنجر کشید ۴
جوهر از بیطاقتی چون مار می پیچد به خود
زخم گستاخ که شمشیر ترا در بر کشید؟ ۵
کاسه دریوزه دریا از صدف بر کف گرفت
هر کجا مژگان صائب رشته از گوهر کشید ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.