این شعر عاشقانه و غزلگونه، به زیباییهای معشوق و تأثیرات نگاه و رفتار او بر عاشق میپردازد. شاعر از جذابیتهای چشمان معشوق، غمزههای فریبندهاش، و تأثیرات عمیق این نگاهها بر روح و روان عاشق سخن میگوید. همچنین، از بیطاقتی دل در برابر این جذابیتها و احساس بیوفایی در عشق شکایت میکند.
محتوا شامل مضامین عاشقانه و احساسی عمیق است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارهها و اصطلاحات پیچیدهٔ ادبی نیاز به سطحی از بلوغ فکری و ادبی دارد.
غزل ۲۷۴۴ - چشم فتانت که داد دلبریایی می دهد
غمزه را تعلیم کافر ماجرایی می دهد ۱
اینچنین کز سرمه بیگانگی مست است مست
کی نگاهش با نگاهم آشنایی می دهد؟ ۲
وه چه سازم با دل بیطاقت خود کان نگاه
ساغر لبریز طاقت آزمایی می دهد ۳
شانه در زلف تو دست باد را بر چوب بست
سرمه در چشم تو داد خودنمایی می دهد ۴
تندرستی بر نمی تابد مزاج عاشقان
استخوان ما شکست مومیایی می دهد ۵
صائب از آرایش دستار خواهش در گذر
غنچه این باغ بوی بیوفایی می دهد ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.