این شعر عرفانی و عاشقانه از صائب تبریزی، به مفاهیمی مانند عشق، صبر، درد و رنج، و حکمت الهی میپردازد. شاعر با استفاده از تصاویر زیبا و استعارههای عمیق، به رابطهی انسان با عشق الهی و چالشهای زندگی اشاره میکند.
محتوا شامل مفاهیم عمیق عرفانی و فلسفی است که درک آن برای نوجوانان کمسنوسال دشوار بوده و نیاز به بلوغ فکری دارد.
غزل ۲۷۴۳ - صیقل دل فیض آه صبحگاهی می دهد
صبحدم بر صدق این معنی گواهی می دهد ۱
ما به دریا لب نیالاییم و چرخ آبگون
می به ما دریاکشان از گوش ماهی می دهد ۲
هر که می داند که دردسر به قدر دولت است
کی کلاه خود به تاج پادشاهی می دهد؟ ۳
خنده رویی می دهد یاد از پریشان خاطری
قبض بر جمعیت خاطر گواهی می دهد ۴
قهرمان عشق بیتاب است در خون ریختن
این محیط از موج خود سوزن به ماهی می دهد ۵
این جواب آن غزل صائب که ناصح گفته است
تا لب ساغر به خون من گواهی می دهد ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.