این متن شعری است که در آن یک دانشمند یا فرد دانا از عشق و غم سخن میگوید. او از عشق به معشوق و تأثیرات آن بر خود میگوید و بیان میکند که چگونه عشق و لطف معشوق او را از مسیر عادی زندگی خارج کرده و به سمت مدرسه عشق کشانده است. او از رنجها و شیفتگیهای خود در این مسیر سخن میگوید و از معشوق طلب رحمت و بخشش میکند.
این متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از اصطلاحات و مفاهیم پیچیدهی شعری نیاز به سطحی از بلوغ فکری و تجربهی ادبی دارد.
غزل ۲۸۶۹ - هست اندر غم تو، دلشده دانشمندی
هَمچو نُقرهست در آتشکَده دانشمندی ۱
بر امیدِ کَرَم و رَحْمَتِ بَخشایشِ تو
از رَهِ دور به سَر آمده دانشمندی ۲
هست زُاوباشِ خیالاتِ تو اَنْدَر رَهِ عشق
خسته و شیفته و رَهْ زده دانشمندی ۳
چه زیان دارد خوبیِّ تو را، دوست اگر
قوت یابَد زِ چُنین مایده دانشمندی؟ ۴
با چُنین جامِ جُنونی که تو گَردان کردی
کِی بِمانَد به سَرِ قاعده دانشمندی؟ ۵
کِه روا دارد انصاف و جُوامَردیِ تو
که به غَمْ کُشته شود بیهُده دانشمندی؟ ۶
کِه رَوا دارد خورشیدِ حَقِ گرمی بَخش
که فَسُرده شود از مُجْمِده دانشمندی؟ ۷
جانِبِ مدرسهٔ عشقْ کَشیدش لَطَفَت
تا زِ دَرسِ تو بَرَد فایده دانشمندی ۸
نَحْسِ تَربیعِ عَناصِر بِگِرفتَش، رَحْمی
تا مُنَوَّر شود از مَنْقَده دانشمندی ۹
بس سُخَن دارد وَزْ بیمِ مَلالِ دلِ تو
لب بِبَستهست دَرین مَعْبَده دانشمندی ۱۰
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.