غزل ۲۸۶۸ - در دلت چیست عجب که چو شکر می‌خندی؟

در دِلَت چیست عَجَب که چو شِکَر می‌خندی؟
دوشْ شب با کِه بُدی که چو سَحَر می‌خندی؟ ۱

ای بهاری که جهانْ از دَمِ تو خندان است
در سَمَن زار شِکُفتی، چو شَجَر می‌خندی ۲

آتشی از رُخِ خود در بُت و بُتخانه زدی
وَنْدَر آتش بِنِشستیّ و چو زَر می‌خندی ۳

مَست و خندان زِخَراباتِ خدا می‌آیی
بر شَر و خیرِ جهان، هَمچو شَرَر می‌خندی ۴

هَمچو گُل نافِ تو بر خنده بُریده‌ست خدا
لیک امروز، مَها نوعِ دِگَر می‌خندی ۵

باغْ با جُمله درختان، زِ خَزانْ خُشک شدند
زِچه باغی تو که هَمچون گُلِ تَر می‌خندی ۶

تو چو ماهیّ و عَدو سویِ تو گَر تیر کَشَد
چو مَهْ از چَرخ، بر آن تیر و سِپَر می‌خندی ۷

بویِ مُشکی تو که بر خِنگِ هوا می‌تازی
آفتابی تو که بر قُرصِ قَمَر می‌خندی ۸

تو یَقینیّ و عِیان، بر ظَن و تَقلید بِخَند
نَظَری جُمله و بر نَقل و خَبَر می‌خندی ۹

در حُضورِ اَبَدی شاهِد و مَشْهود تویی
بر رَهْ و رَهْ رو و بر کوچ و سَفَر می‌خندی ۱۰

از میانِ عَدَم و مَحو، بَرآوَرْدی سَر
بر سَر و اَفْسر و بر تاج و کَمَر می‌خندی ۱۱

چون سگِ گُرْسَنه هر خَلْقْ دَهان بُگْشاده ست
تویی آن شیر، که بر جوعِ بَقَر می‌خندی ۱۲

آهوان را زِ دَمَت خونِ جِگَر مُشک شُده ست
رَحْمَت است آن که تو بر خونِ جِگَر می‌خندی ۱۳

آهوان را به گَهِ صید به گَردون گیری
ای کِه بر دام و دَمِ شَعْبده گَر می‌خندی ۱۴

دو سه بیتی که بِمانْده‌ست بگو مَستانه
ای کِه تو بر دلِ بی‌زیر و زَبَر می‌خندی ۱۵