این متن شعری عرفانی و عاشقانه است که از عناصر طبیعت مانند گل، بلبل، سنگ و باران برای بیان مفاهیم عمیق عشق، رنج، دشمنی و تسلیم استفاده میکند. شاعر از تضادها و تناقضهای زندگی سخن میگوید و به مفاهیمی مانند عشق، رنج، تسلیم و دشمنی میپردازد.
متن دارای مفاهیم عمیق عرفانی و عاشقانه است که ممکن است برای کودکان و نوجوانان کمسنوسال قابل درک نباشد. همچنین، برخی از مضامین مانند رنج و دشمنی نیاز به بلوغ فکری برای درک بهتر دارند.
غزل ۲۷۰۲ - گلشن حسن از بهار عشق خرم می شود
اشک بلبل رنگ چون گرداند شبنم می شود ۱
پیش پا دیدن بلا گردان سنگ تفرقه است
ایمن است از سنگ طفلان شاخ چون خم می شود ۲
دشمن خود را به کام خویش دیدن مشکل است
می شوم من منفعل چون خصم ملزم می شود ۳
سینه ای چون صبح می خواهد قبول داغ عشق
دیو پندارد سلیمانی به خاتم می شود ۴
بس که پیکان ترا در جان و دل دزدیده ایم
در رگ ما سخت جانان نیشتر خم می شود ۵
سازگار طبع انسان نیست عیش و بیغمی
می رود بیرون ز جنت هر که آدم می شود ۶
نیست صائب آفت باران بیجا کم ز برق
مزرع ما خشک ازین اشک دمادم می شود ۷
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.