این شعر از صائب تبریزی، با استفاده از استعارهها و تصاویر شاعرانه، به موضوعاتی مانند عشق، شوق، ناامیدی، و یادآوری روزهای جوانی میپردازد. شاعر از شراب ارغوانی، خضر، موسی، و کعبه به عنوان نمادهایی برای بیان احساسات عمیق خود استفاده میکند.
متن شامل مفاهیم عمیق عرفانی و شاعرانه است که ممکن است برای مخاطبان جوانتر قابل درک نباشد. همچنین، استفاده از استعارههای پیچیده و مفاهیم انتزاعی نیاز به سطحی از بلوغ فکری دارد.
غزل ۲۶۵۱ - هر کجا حرف شراب ارغوانی می رود
از دهان خضر آب زندگانی می رود ۱
ناامیدی می دواند موسی ما را به طور
دیگ شوق ما بسر از لن ترانی می رود ۲
هیچ کس از کاروان شوق در دنبال نیست
آتش اینجا پیش پیش کاروانی می رود ۳
حاجت دام و کمندی نیست در تسخیر من
چون ترا می بینم از خونم روانی می رود ۴
کعبه چون بر تن لباس شبروان پوشیده است؟
گر نه شبها بر سر کویش نهانی می رود ۵
صائب ازدل می رود بیرون خیال وصل او
گر ز خاطر یاد ایام جوانی می رود ۶
برای ضبط گوهر با صدای خود، لطفا به حساب کاربری وارد شوید.